ΤΙ ΚΙΦΑΛΙ ΚΑΙ ΤΙ ΠΟΔΑΡΙ

Τα χωρισμοχάρτια ατώρα κολάγια είναι, είπεν ο Βεβαίας σην στοφορίναν σο έργον τη κτενιδη ''Η ανεψιά τη Βεβαια'' κάπου κες σο 1950-1960.

Κάποτε οι πατεράδες εσουμάδευαν τα παιδία τουν απο μωρά!!!! Ατό πα ατόσον τ'αχουλί κι εν. Κι άλλο ύστερα σα χρόν(ι)α άλλα παιδία επροξένευαν ατα, κι άλλα επαίρναν τ' εναν τ' άλλο με την εγάπ'. Ο άντρας θα εγυναίκιζεν, και η γαρή θα έντριζεν, θα υπάντρευεν, καί θα εζήνανε εντάμαν με τα πολλά, η με τα λίγα ούς να αποθάνε. Θα εποίναν οσπίτ', παιδία, πολλά παιδία, και θα επορέυκουνταν όπως επόρνεν ο κάθα είς. Ατοίν που εζήνανε σα χωρία ούλ θα εδούλευαν, ο άντρας η γαρή, τα παιδία, σα χωράφια, σα ζα παντού. Η γαρή θα ετονάτευεν καί τ'οσπίτ', ημπορεί θα εξεκόπριζεν καί το μαντρίν ους να έρχουνταν τα χτήν(ι)α. Θα έπλυνεν τα λώματα σο σκαφίδ, θα εμαέρευεν καί ποίος εξέρ και ντο άλλο θα εποίνεν. Κάθαν ημέραν. Καί αν έτον τυχερέσα κι θα είχεν πεθερά. Αν είχεν πεθεράν καί έτον καί κακέσα.......!! Καί τ'οσπίτ' θα έτον καί παστρικόν. Καί ξένος που θα έμπαινεν απές θα έπρεπε να τρώει να πίν και να αναπάεται. Τα νύχτας πα σα παρακάθ(ι)α το τραπέζ θα γομούτον ας ούλ(ι)α τα καλα. Ρακία, κρασία, στύπα, χαμψία, ελέας, κρομύδ(ι)α, σκόρδον, τυρίν, ψωμίν, φούστορον, φασούλ(ι)α, καρτόφ(ι)α. Ούς τα ξημερώματα θα έτρωγαν, θα έπιναν, καί θα ετραγώδνανε. Το πρωί ξαν σα δουλείας. Η γαρή θα ωρ(ι)άζ καί τα πεθερουκά τς αν εχ.........Κι όμως.......


Ατώρα; Νια χτήν(ι)α καί νια μαντρία. Νια πλύσιμον καί ν(ι)α τονάτεμαν. Ν(ι)α πεθερουκά καί ν(ι)α παρακάθ(ι)α. Πάνε δουλεύνε σα κάποιον δουλείαν κι επεκεί αραεύνε ίσα δικαιώματα. Ολ(ι)α τουν έχνε αυτοκίνητον για να πάνε κι έρχουνταν σην δουλείαν, κι όταν κλώσκουνταν οπίς είναι σκοτωμέν', νεγκασμέν'. Ποίος θα μαερεύ' καί ποίος θα πλύν; Καί πόσοι είναι ατοίν οι γαρήδες πού εξέρνε καί μαερεύνε; Καί ντό θα πλύνε; Ας είναι καλλά τα πλυντήρια. Καί ούς αδά καλλά έρθαμε. Για μωρά ακομάν τιδέν κι είπαμε. Τα σκατώματα αρχινούν κι εβγαίνε όταν έρχουνταν τα μωρά. Μόλις εφτάνε το πρώτον το μωρόν εφουρκίγανε, εχάθανε, ν'αϊλλοί τόν άχαρον τόν άντραν ατουν. Θα παίρνε το μωρόν καί θα σκούνταν δ(ι)αβένε πλάν. Αν κι επορούν να φέρνε τήν μάναν ατουν απές σ' οσπίτ' ν' ατουν, θα πάνε ατοίν ση μάνας ατουν. Την πίστις, σο ζόρ ξάι κι έρχουνταν ατοίν οι σημερινοί οι νυφάδες. Εθαρουνε ούλ(ι)α ίντανε με την παράν. Οσον ντο είναι σουμαδεμέν καί κι έχνε παιδία, ούλ(ι)α είναι καλλά. Αγαπούν τον άντραν ατουν, άμον ατόν σον κόσμον κι ευρίεται. Για τ' ατόν γουρπάν θα ίντανε. Για τ' ατόν σον κρεμόν πα θα κρεμίουνταν. Όνειρα εφτάνε πώς θα ζούν. Πόσα καί ντό παιδία θέλνε! Ντο αυτοκίνητον θα αγοράζνε......Κι επεκεί;....... Επεκεί πα όταν εγροικούν ότι έχεσαν απές, ερωτούν τόν άντραν ατουν..... Μ'αγαπάς;...... Εθαρείς κι εσύ θα βάλνε την εγάπ' απές σην τέντζερην καί θα ίνεται το χαβίτς. Εθαρείς κι εσύ η εγάπ' θα ίνεται πατσαούρα καί θ'αποσκατών το μωρόν.Υστερα σκαλώνε καί κλώθνε τα ζευλία κι αρχινούν τα ταβίγματα με τόν άντραν ατουν. Εσύ εποίκες ατο, εποίκες εκείνο. Είπες ατό είπες τ' άλλο. Ερθες έφυες, εκάτσες εσκώθες. Ατό έτον. Ερθεν το τέλος. Ερθεν η ώρα'τς θα πάει. Τόν κώλο σ' να κρούς αφκά κεκα ατέ θα πάει σην μάναν ατς. Θα πάει ατού γιατί εκείνε θα μαερεύ, εκείνε θα ξεσκατών, εκείνε θα πλύν. Λαφρόν δουλείαν καί το φαίν πα μπόρτς. - Γιά να λέμε καί την ορθίαν κι εμείς οι άντρες , ορισμέν, είμες γιά κρέμασμαν. Γιά να σύρτς' μας σα σκυλία, αμαν ατο θα λέωμ'ατο σ' άλλ' το μίαν.

Ίνας φιλόσοφος είπεν...., η νύφε πρέπ' να πλύν' τα ποδάρια τ' αντρού ατς κι επεκεί θα πίν το ζωμίν.......!! Έιπαμε ο άντρας να εν ανατολίτης άλλα όχι κι αέτς. Η γαρή κι θα πλύν τα ποδάρ(ι)α τ' αντρού ατς, καί κι θα κρατεί μασ, κι θα ίνεται πιταχτέρ καί είλωτας απές σο σπίτ.Η γαρή πρέπ' να κρατεί το δουκάλ. Ο άντρας εν ο αρχηγόν τ'οσπιτί, αμαν η γαρή εν η αφεντικίνα. Ποίος ασ' ση γαρήδες τ' ατοριζνά είναι αφεντικίνες απές σ'οσπίτ(ι)α τουν; Ποίος γαρή επορεί να κρατεί τα ζύγια. Ντο να εφτάω τήν γαρήν πού θα εν διευθύντρια σήν δούλείαν ατς, και θα πιτάζ δέκα, δεκαπέντε υπαλήλους; Εν άχρηστον αν κι έν αφεντικίνα σ' οσπίτ' ν' ατς. Εν άχρηστον να έν σήν δουλείαν ατς παστρικέσα, και τ' οσπίτ' ν' ατς να εν τσολ μαντρίν. Εν άχρηστον να μη κοβαλείς απές σ' οσπίτι σ' φίλ'τς επειδή κι θέλτς να εφτάς δουλείας.

Ατό ντό εκράτεσ' εμας ζωντανούς άμον Έλληνες, καί άμον πόντιους έτον η θρησκεία μουν καί η οικογένεια μουν. Χάνωμε τήν αξίαν εμουν ως πόντιοι καί ως Έλληνες γιατί χάνωμε τήν οικογένειαν. Να κρατείς τήν οικογένειαν κι εν εύκολον. Όμως απαν γην γιά τ'ατό έρθαμε. Να ευτάμε οικογένειαν, οσπίτ, και να ογρασεύωμε γιά τ'ατά. Να εβγάλωμε σον κόσμον, σήν κοινωνίαν χρήσιμους αρθώπ'ς.

Κανίντανε. Τ'άλλα θα λέωμ' ατα σε τρία μήνας. Και πολλά πολλά για τοι γαρήδες να μη λέωμε γιατί ημπορεί να κολίζν' εμας καί το.......πώς λέν'ατο.......υφαλοκράτες.......εθαρρώ......!


ΚΕΒΡΕΚΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟ 12-2-2009