ΜΟΣΧΟΒΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΜΟΣΚΩΦ

ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ. Είχε να δώσει πολλά ακόμα στους δικούς του. Στους φίλους του στο χωριό που τόσο αγαπούσε. Ο Δημήτρης ήταν κάτι από αέρας,από κίνηση,από παλμό. Άνθρωπος κατεξοχήν του γλεντιού, της παρέας, του χορού. Δεν πρόλαβε να διδάξει στις νεώτερες γενιές τον χορό που δίκαια πήρε το όνομά του. Τον χορό Μοσκώφ. Που τόσο μοναδικά χόρευε μ'αυτόν τον ρυθμό τον τρομαχτό που κανείς δεν μπόρεσε να αντιγράψει.

Ήταν η τέλεια αρμονία σώματος, βημάτων, και μουσικής. Ο ήχος της λύρας τον εκτόξευε, τον απογείωνε το ίδιο το δοξάρι, θαρρείς και υποκλίνονταν στα πόδια του. Η μήπως τα πόδια του υποτάσσονταν στον ήχο; Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω. Χάρισμα!!! Χαρισματικός και στο παίξιμο της λύρας. Λύρα που λίγοι θα ξέρουν πόσο καλά χειριζόταν αν και αυτοδίδακτος.
Ο ρυθμός του χορού κυλούσε στις φλέβες του παράλληλα με το αίμα του. Είχαν δέσει,είχαν γίνει ένα.

ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ. Είχε να χαρίσει άπειρο γέλιο στις παρέες του με το χιούμορ που είχε, και που ήταν τόσο ιδιαίτερο, τόσο ευχάριστο, και τόσο δυσεύρετο στις μέρες μας. Ο Δημήτρης το μοίραζε απλόχερα, χωρίς τσιγκουνιές, γιατί ήταν μια αστείρευτη πηγή γέλιου. Όσο για την ικανότητα του στις μιμήσεις ήταν απερίγραπτη, πολλές φορές μπερδευόσουν αν είναι αυτός, η ο άλλος που μιμούνταν.
ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ. Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως........δεν μπορεί κάτι θα έχει στήσει εκεί πάνω. Νοιώθω πως είναι δίπλα στον Γώγο τον πατριάρχη, όπως άκουγα να τον αποκαλεί, με την δικιά του κεμεντζέ, και να συνδυάζουν ήχους και βήματα.

ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ, αλλά δεν πέθανε, γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνον όταν τούς ξεχνούν. Και... ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

H σύζυγος
Παπαδοπούλου Χρυσούλα.



Το 1922 ήρθε από την τσιμερά, ο Κωνσταντίνος Μοσχοβόπουλος σε ηλικία οκτώ χρονών. Από τότε κατοικεί στο Ωραιόκαστρο όπου και παντρεύτηκε την Μοσχοβοπούλου Σουζάνα, (Σουσάνα), από το Χάτς. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Γιώργο, τον Αλέκο, μια κόρη η οποία πέθανε σε ηλικία δύο χρονών, και τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης, το ''στερνοπούλ' '', γεννήθηκε στις 23-1-1949, και ''συμπλήρωσε'' το κενό πού ''δημιούργησε'' ο θάνατος της μικρής αδελφής.
Δύσκολα τα χρόνια, και η οικογένεια Μοσχοβόπουλου, όπως και όλοι, παλεύει για μια καλύτερη ζωή. Δεν υπάρχει χώρος για πολυτέλειες, και λούσα. Δουλεύουν όλοι για όλους. Ο ''Δημητράκης'', αν και ο μικρότερος συμμετέχει εξίσου σε όλες τις αγροτικές εργασίες. Νευρώδης χαρακτήρας, και εκρηκτικός. Είναι πιο μικρόσωμος, και μικροκαμωμένος από τούς δύο αδελφούς του, αλλά πιο δραστήριος, και ενεργητικός.
Από την εφηβεία του ακόμα αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι χάρες του, και οι αρετές του, στο καλαμπούρι, στα πειράγματα, στις μιμήσεις, και στο χορό.
Είχε την τρομερή ικανότητα να μιμείται τις κινήσεις του οποιουδήποτε, με ακρίβεια!! - Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση ενός περιστατικού του φίλου Συμβουλίδη Χριστόφορου (Χρήστου). Καλοκαίρι απόγευμα κάπου μέσα στο 1990, έξω στο καφενείο του οικονομίδη, κόσμος. Ο Δημητράκης ο Μοσκώφ παρακολουθεί κάποιους πού παίζουν τάβλι. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Ιορδάνης με τα μπαστούνια. ( Ο Ιορδάνης είναι ένας άνθρωπος με κινητική δυσλειτουργία στα πόδια, που μπορούσε τότε να περπατάει, με την βοήθεια των μπαστουνιών, κάπως ιδιόρρυθμα ). Ο Ιορδάνης, στο πρώτο ελεύθερο τραπέζι που βρήκε, έκατσε για να πιει καφέ.
Ξαφνικά σηκώνεται ο Μοσκώφ, έρχεται στο τραπέζι του Ιορδάνη, παίρνει τα μπαστούνια του, πηγαίνει στον δρόμο, απ' όπου έχει έρθει και ο Ιορδάνης, και έρχεται μιμούμενος ακριβώς τις κινήσεις και το σύρσιμο των ποδιών του.......
Όλοι στο καφενείο πέσανε λιπόθυμοι από τα γέλια, μαζί και ο Ιορδάνης. -
Τελειώνοντας τη στρατιωτική του θητεία, μπαίνει στην δουλειά. Είναι οδηγός στο ιδιωτικό τους λεωφορείο της γραμμής ΚΤΕΛ. Τον Δεκέμβριο του 1975 παντρεύεται την Παπαδοπούλου Χρυσούλα και αποκτούν δυο κορίτσια. Την Ανατολή το 1976, και την Λαμπρινή το 1977. Παράλληλα χορεύει στο συγκρότημα του Ξυμήτ' μαζί με τον Χαντζηγιαννίδη Χαράλαμπο, και βέβαια δεν λείπει από γλέντι, πανηγύρι, και ποντιακό μαγαζί. Η αγάπη του για τα ποντιακά δεν του επιτρέπει να λείπει.
Ο παρορμητισμός του, η ενέργειά του, και το πάθος του, για το χορό τον κάνουν να πετάει, να μην έχει ταίρι. Η πορεία του στο χρόνο ανέδειξε τις πραγματικές, και αξεπέραστες – ακόμα και σήμερα – ικανότητές του και το ταλέντο του. Πολύπλευρο το ταλέντο του. Και στο παίξιμο της Λύρας. Όλα όμως τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, όταν μιλάμε για χορό. Ειδικά για τον τογιαλίδικο του ''Κοκκινόγλη'' – Κοκκινίδη - . Ο Κοκκινόγλης, άνθρωπος πατρίδας, όπως λέει και ο Ασλανίδης, τον χόρευε καταπληκτικά. Ο Δημητράκης όμως τον ξεπέρασε. Έδωσε στον συγκεκριμένο χορό, άλλη ''όψη'', άλλη δυναμική, άλλο αέρα. Τον εμπλούτισε, τον ομόρφυνε, τον ζωήρεψε, τον ''στόλισε'', τον έκανε άπιαστο όνειρο, τον πάντρεψε με τον Σέρα χορό....Τον βάφτισε.....!!
Δεν μπορούσε κάποιος να τον μιμηθεί, ούτε να τον αντιγράψει, ούτε καν να τον πλησιάσει χορευτικά. Ήταν ασύλληπτος, ήταν μοναδικός, ήταν ανεπανάληπτος.
Όλοι θέλανε να δουν τον Δημητράκη τον Μοσκώφ να χορεύει..... Παίξον τη Μοσκώφ, βάλεν τη Μοσκώφ, Μοσκώφ χόρεψον..... Μοσκώφ τον φωνάζαμε, ήταν
το παρατσούκλι του από το Μοσχοβόπουλος. Και έτσι ''βαφτίστηκε'' και ο χορός, από τογιαλίδικος σε Μοσκώφ. Τα βήματά του είχαν κάτι από Καλούση, κάτι από Τσαμεσίδη, κάτι από Καράσαββα – απ' ότι μου έλεγε ο ίδιος – αλλά ήταν τόσο αρμονικά συνδυασμένα, τόσο όμορφα εκτελεσμένα που τα 'κανε ''δικά του''. Δεν ήταν όμως μόνο το κορμί του που χόρευε. Χόρευε και η ψυχή του. Αυτό ήταν που  έκανε και την διαφορά. Χόρευε με την ψυχή του στον ''δικό του κόσμο'', σε μια άλλη διάσταση, λεβέντικα, σταράτα, τρομαχτά...... και με τα πόδια ανάποδα!! Με τα χέρια. Χόρευε σαν πεταλούδα, όπως είπε και ο Παναγιώτης Ασλανίδης. Κάθε φορά χόρευε  kαι διαφορετικά, ανάλογα με το ποιος έπαιζε λύρα, σε τι κατάσταση βρισκόταν,
που ήταν, και με ποιους χόρευε. Ήταν γλεντζές. Έμοιασε την γιαγιά του την Μοσκωφίνα, λέει ο αδελφός του ο Αλέκος, εκείνη χόρευε καλά. Ήταν μερακλής και στην ζωή. Είχε όνειρα. Ήθελε να κάνει το κτήμα.....Ήθελε να δει εγγόνια.....
Δυστυχώς δεν πρόλαβε.....Η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Από εκείνα
τα άνοστα, και κρύα παιχνίδια που δεν γελάει κανένας. Ο χάρος τον φώναξε να......'' χορέψουν μαζί''.....έναν χορό, που πρώτη φορά θα ''χόρευε'' ο Δημητράκης ο Μοσκώφ......Το τελευταίο Αχπαστό....
Αρρώστησε τον Αύγουστο του 2000. Από αυτήν την κακιά αρρώστια, που τον στέρησε από κάτι πολύτιμο. Την φωνή του.......... ΟΜΩΣ.........
 
Όση λεβεντιά έβγαζε στο χορό την ίδια ακριβώς έδειξε και στην μάχη του με την αρρώστια. Την αντιμετώπισε με μια απίστευτη παλικαριά, και μια απερίγραπτη δύναμη. Μέχρι το τέλος. Στην τόσο σύντομη πορεία του στη ζωή έλαμψε σαν ένα αστέρι που έσβησε γρήγορα μεν, αλλά άφησε μια φωτεινή γραμμή πίσω του που θα λάμπει για πάντα........ - Σούλα -


ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΙΣ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 2002



ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ


Κίνηση, χαρά, αέρας και απέραντη αγάπη για όλον τον κόσμο.
Λίγα μόνο από τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, που είχα την ευτυχία, να είναι ο πατέρας μου.
Ο Δημήτρης Μοσχοβόπουλος.
Απόλυτα αφοσιωμένος στο ρόλο του πατέρα, δεν έχανε ευκαιρία να δείχνει την αγάπη του στην οικογένειά του.
Θυμάμαι να κοιτώ στα μάτια του το θαυμασμό, και την υπερηφάνεια σε οτιδήποτε κατάφερνα στη ζωή μου.
Τον λατρεύω με όλη την δύναμη της ψυχής μου, ενώ τον νοιώθω δίπλα μου να καμαρώνει κάθε φορά που ''παρασύρομαι'' στην δίνη, και στον παλμό των ποντιακών χορών.


Μοσχοβοπούλου Ανατολή.


ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ


Ο ήχος της δικής σου λύρας,οι νότες τα
συναισθήματα σου.


Ο ήχος των ποδιών σου,στον μοναδικό,μαγευτικό χορό σου........
η ψυχή σου.


Ο ήχος της αγκαλιάς σου.
Η πολυτιμότερη, πολύχρωμη μελωδία σου, με βασικό της χρώμα
την αγάπη σου.


.....Κάπου εκεί ανάμεσα σ'αυτούς τους ήχους, βρήκες το γλυκό ήχο της ζωής......
Τους μαγευτικούς δικούς σου ήχους της αγάπης.


Τούς ακούω ακόμη.....
Δεν φεύγουν........
Δεν θα φύγουν ποτέ....
Χρυσαφένια, ευγενική, λαμπερή ψυχή μου.
ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ


Μοσχοβοπούλου Λαμπρινή.